Kolejka górska

Moja przygoda z górami Huangshan rozpoczęła się późnym popołudniem. Z Tangkou, turystycznej miejscowości położonej u stóp majestatycznych gór, pojechałam ku nowej przygodzie. Taksówką, bo podobno busy nie jeżdżą a po chińsku znałam jedynie trzy słowa, więc nie mogłam  się dogadać z tubylcami w kwestii transportu (po drodze okazało się nieprawdą, że busów nie ma). 

Cena za wstęp do gór wzbudziła moje daleko idące zaskoczenie i przerażenie równocześnie - jednym słowem kupa kasy. Pani w kasie nie uznała polskiego prawa jazdy za legitymację studencką, więc ze zniżki nici. Zapłaciłam i weszłam do parku. Przez góry poprowadzono kamienną ścieżkę w formie schodów- początkowa pozorna łatwość w podchodzeniu przemienia się w nieco uciążliwą wędrówkę- wąskie schody nie są najlepsze i nie ułatwiają wspinaczki.
Bardzo szybko okazało  się, że i tu przewalają się dzikie tłumy ludzkiej masy uderzeniowej- pełno Chińczyków dookoła, że nie ma gdzie szpilki wbić. Zwiedzających góry jest dużo za dużo. Goście parku to głównie Chińczycy- dziwny ten naród. Nie umieją iść spokojnie- głównie się pchają (do pociągu, do autobusu, do wszystkiego- a pchanie się jest walką).

Podobnie było i w  górach. Stanęłam  w szczytu schodów (kolejnych)  zaobserwowałam niecodzienną sytuację, której do tej pory nie widziałam nigdzie na świecie: KOLEJKA W GÓRACH! Złożona z ludzi a nie z wagoników. Chińczycy stłoczeni jeden obok drugiego stoją na schodach na przestrzeni kilkuset metrów. Ani ich ominąć ani przeskoczyć ani się przeczołgać....trzeba się poddać i  cierpliwie stać wraz z nimi.

A góry Huangshan? Są piękne, dumne i strzeliste, o granitowych zaostrzonych szczytach.  W 1990 roku wpisano je na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Więcej o górach Huangshan na http://polish.cri.cn/chinaabc/chapter16/chapter160311.htm

Skomentuj

Pseudonim:

Treść komentarza:

Wpisz wynik działania: